Selfie

Afgelopen week heb ik een visitekaartje ontworpen voor een schaaktrainer. En het allerleukste vond ik het maken van de illustratie die er op gekomen is. Mijn eigen visitekaartje is ook geïllustreerd, en dan met een zelfportret.

Mijn broer vertelde mij ooit over een werkbezoek aan Japan. De visitekaartjes die hij daar kreeg waren voorzien van een klein pasfotootje. Dat was handig! Zo werd de link tussen naam en persoon veel gemakkelijker om te onthouden.

Envelop

Nu zijn pasfoto’s niet de meest flatterende prenten die er bestaan. Nog net niet zo erg als de foto’s opgeborgen door mijn moeder in een envelop met als waarschuwing erop geschreven: ‘Niet in kijken!’. Wat natuurlijk van tijd tot tijd toch gebeurde. Wie bewaard tegenwoordig nog mislukte en oncharmante foto’s van zichzelf? Er is geen filmrolletje aan opgeofferd, er zijn geen afdrukkosten mee gemoeid en dus is de levensduur van zo’n kiekje minder dan een tiende van een seconde.

Selfie

Terug naar de pasfoto’s. Waarom zijn dit toch vaak foto’s die je wel het liefst in een envelop zou willen verstoppen? Een selfie is eigenlijk ook een pasfoto en daar struikel je bijna over op het wijde web. Het verschil is dat je bij een selfie het hele proces zelf in de hand hebt. Ik bepaal hoe ik er op kom te staan, ook al moet ik daar wel 100 virtuele fotorolletjes voor doorklikken. En die selfie gaat eigenlijk niet over mij hoor, maar over de mooie zonsondergang die er achter mij te zien is, of wat een leuke tas ik heb gekocht en wat een schattig poesje er nu op mijn arm zit.

Belangrijk

De pasfoto daarentegen is zonder opsmuk, het is puur zakelijk. Ik mag niet al te breeduit lachen en mijn beide oren moeten zichtbaar zijn. Er is verder geen leuke accessoire waar ik mij achter kan verbergen, de belichting is vreselijk, mijn haar is verwaaid en het is HEEL HEEL belangrijk.

Na drie pogingen staat er ondertussen een hele rij klanten in de winkel mee te kijken naar mijn gespannen bijna-glimlach en wordt de postbeambte die de foto maakt een beetje ongeduldig. Dus neem ik genoegen met mijn mugshot en troost ik me met de gedachte dat bijna niemand deze ultieme selfie ooit zal zien, afgezien van een handjevol ambtenaren en een douanemedewerker.

Persoonlijk

Pasfoto’s op een visitekaartje, het is geen trend geworden. Dat neemt niet weg dat een visitekaartje wel wat persoonlijker mag zijn dan alleen een standaard bedrijfslogo en contactgegevens. De mooiste visitekaartjes die ik heb, zijn de kaartjes die ook iets zeggen over de persoon zelf. Een sfeerfoto op de achterkant, een bijzonder lettertype of zoals in mijn geval (al zeg ik het zelf) een illustratie.

Dit geldt ook voor platforms zoals LinkedIn of Facebook, maar dat is een mooi onderwerp voor een volgende blog. Wordt vervolgd!

Lisbeth van Lintel visitekaartje