Niets doen is zo gek nog niet

Week 30 – Ik ben nu ruim over de helft van mijn voornemen om een jaar lang elke week een blog te schrijven. Nog tweeëntwintig weken te gaan. Ja, ik begin het inderdaad te voelen, de verplichting, de dreigende maandagochtend, het bedenken van onderwerpen… Hup ik schuif mijn schouders eronder, hier gaan we dan weer.

Prikklok

Het fijne van freelancen is dat ik mijn eigen tijd kan indelen en mijn eigen opdrachten en projecten kan uitvoeren. De keerzijde is dat ik geen ‘prikklok’ meer heb. Het gevoel van altijd ‘aan’ staan is mij niet geheel en al onbekend. Dat geldt voor meer mensen. Van een 5-dagen-in-de-week-8-uur-per-dag-werken economie, is het tegenwoordig heel normaal wanneer je in het weekend je werkmail checkt en ’s avonds laat even snel nog wat werk verzet. Heel gewoon dat je altijd bereikbaar bent en beschikbaar. Het lijkt wel alsof het not done is om niet aan te staan.

Altijd

Hoe bijzonder vond ik vroeger de avondwinkel in Amsterdam. Een winkel die ALTIJD open was, wat handig! Hadden we dat thuis in Enschede ook maar.. Verstoord kijk ik op mijn neus wanneer er ‘s avonds een winkel dicht is. He? Oh! Deze super sluit al om 20:00.. Het altijd kunnen winkelen in het het echt of online went zo snel.

Al typend op deze zondagmiddag(!) wen ik aan het geluid van een stationair draaide vrachtwagenmotor. Dit voertuig staat in de buurt geparkeerd en ik neem aan dat er een dakkapel geplaatst wordt. Niks zondagsrust, gewoon gaan met die banaan!

Mailverbod

In Frankrijk bestaat er een wet (Le droit à la déconnexion) die bedrijven met meer dan vijftig werknemers verbiedt om na kantooruren hun werknemers mail te sturen. Dit zodat de werknemers tot rust kunnen komen. Wat heerlijk! Ik stel me zo voor dat sommige van hen toch weer in de stress schieten bij de gedachte aan alle mailtjes hen maandagochtend hijgend staan op te wachten.

In Nederland kan het zonder wet. Zo heb ik een kennis die al jaren met succes de nieuwste smartphones van haar werkgever afhoudt en het nog gewoon doet met een oude Nokia. Want zo heeft ze mooi een excuus om niet de mail te checken in het weekend, haar telefoon kan het niet.

Knop

Ik heb heimwee naar een jolig: ‘Tot maandag’-uitroep net voor het dichttrekken van de kantoordeur om daarna een lang weekend in te duiken. Maar – zoals Doe Maar ooit zong.. “Er zit een knop op de TV”- ik heb het natuurlijk helemaal zelf in de hand. En wel zo: ’s avonds werk ik niet en ik check dan ook niet mijn mail (behalve bij hoge uitzondering natuurlijk). Voor werken in het weekend geldt hetzelfde. Oops betrapt.. nu even niet dus. Hier komt dan een hoge uitzondering: komende week ben ik een paar dagen uit de lucht ben – ook lekker – en ik werk nu even vooruit.

‘Tot maandag’ .. om daarna een lang weekend in te duiken.

En verder

Bij tijd en wijle maak ik lijstje die ik dan weer kan afvinken. Heel handig! Alleen waren deze bijna weer een stille dood gestorven. Dat kwam omdat ik ze overlaadde met taken en ik dus lijstjes-stress kreeg. Sommige van mijn lijsten zouden niet misstaan in een vliegveldverkeerstoren met alle pijlen waarmee niet afgevinkte taken weer verhuisd werden naar andere volgeladen dagen. Om te ontstressen heb ik al een paar weken geen lijstjes meer bijgehouden. Maar ik ben en blijf een controlfreak en ga de lijstjes komende week weer voorzichtig tot leven wekken met maximaal 3 taken op een werkdag. En het leuke van deze blog is, dat ik morgenochtend nog maar 2 taken hoef af te vinken, Hoera! Ik post het meteen.

En als afsluiter..

Garfield..

Lisbeth van Lintel mier