De zero waste dames

Voor deze blog heb ik doelbewust gekozen om mijn opzet digitaal te schrijven en niet met pen en papier. Zero waste, dus geen papier wat de papierbak eindigt. Maar hoeveel zware metalen zijn er eigenlijk gebruikt voor het vervaardigen van mijn iPad? Slik..

In de krant van afgelopen vrijdag lees ik een artikel over twee dames: Babette Porcelijn en Elisah Pals. De een is schrijver van het boek De verborgen impact. Alles voor een ecopositief leven. De ander leeft al een paar jaar zonder afval te produceren en is oprichter van Zero Waste Nederland. Hoe dan? Kleding koopt Elisah bij de kringloop, eten koopt ze zonder verpakking en ze maakt haar cosmetica zelf.

Babette somt op wat de ergste vervuilers zijn: nieuwe spullen zoals mobiele telefoons, laptops en – daar is tie – iPads. Oei. Ze vult aan:

“ Transport is maar een klein deel van de vervuiling. … Als je het gif dat vrij komt bij de productie van een laptop zou willen verdunnen, moet je het oplossen in 2000 grote wedstrijdzwembaden.”

Het rijtje van vervuilers wordt aangevuld met de productie van vlees.. want om vlees te laten groeien hebben de beesten voer nodig, dus kap maar weer een stuk oerwoud om een nieuwe Soja-plantage aan te leggen.

Lijstjes

Tijdens het lezen, houd ik in gedachten een lijstje bij.

Negatief: ik heb een iPad, mobiel etc. Mijn man en twee katten eten vlees. Ik koop make-up en voeding in verpakking. En ik werk in een branche die juist creëert: ik maak flyers, folders, tijdschriften. Ik produceer afval.

Positief: ik scheid dan wel weer netjes afval. Ik ben de afgelopen twee jaar niet met een vliegtuig weggeweest (maar overweeg het toch weer), ik eet geen vlees, ik laat niets in de vrije natuur rondslingeren (zoals blikjes en peuken). Ik ga regelmatig naar de kringloop voor kleding (van de week nog een mooie jeans gescoord). En last nut not least, ik pak vaak de fiets voor korte stukjes.

Ik voel me alweer ietjes beter. Maar wat nu? Naar Bali vliegen om daar het strand schoon te maken? Oh nee, de kerosine die dat kost, komt overeen met 1,2 miljoen plastic zakjes, lees ik. Al mijn spullen de deur uit dan maar? Hoe werk ik dan? Not.

Het artikel besluit gelukkig met de bemoedigende woorden:

“Kijk wat de meeste impact heeft, ga relaxed om met de details. Wees niet te strikt, anders krijg je ecorexia, een obsessie voor een duurzaam leven”.

Ik besluit met dit voornemen:

  • Minder of niet koken met pakjes en zakjes
  • Meer naar de kringloop (yeah!)
  • Minder snoepen
  • Toch met de auto i.p.v. het vliegtuig op vakantie?
    Hmm dit vind ik een lastige merk ik. Gelukkig hebben we nog geen vastomlijnde plannen.
  • Printjes niet meteen in de papierbak, maar nog een keer gebruiken
  • Microvezeldoekjes gebruiken zoals ze bedoeld zijn, dus zonder schoonmaakmiddel en alleen water.
  • Heel zuinig zijn op de spullen die ik al heb.

En wat zijn jouw tips en of voornemens?? Ik ben heel benieuwd wat jij doet om afval te verminderen. Fijne zo-min-mogelijk-afval week!

Links

Lisbeth van Lintel cola