Een universele regel is: wat erin komt, gaat er ook weer uit. Adem in, adem uit. Voedsel in, euh..voedsel er – in een andere vorm – weer uit. ’s Avonds mijn bed in, ‘s morgens weer verfrist eruit. Er zijn een paar uitzonderingen op die regel. Zoals die paar oude maar superfijne schoenen of die oude knuffelbeer op zolder, die mogen nooit weg! Dit stukje gaat over hoe ik opruim, zelfs weggooi en toch ook oude spullen blijf bewaren.

Ik drink geen koffie, ik drink thee, liters thee. Er zijn heel veel soorten en merken thee, van groene thee huismerk tot biologische Oolong van Simon Lévelt. Mij maak je het blij met Earl Grey en dan gewoon van het merk Pickwick. De lokale koffie en thee boer trekt er zijn neus voor op. Af en toe doe ik eens gek en drink ik een kopje thee van het merk Yogi of van Pukka: zulke mooie verpakkingen en niet te vergeten aparte smaakjes. Pickwick kan niet achter blijven.

Plof, iets zwaars valt door de bus op de mat. Oh het is de telefoongids. Ondanks de “plof” is de gids niet zo dik. Eigenlijk is de telefoongids nog dunner want de helft van het boekwerk bestaat uit de gouden gids. Mijn eerste reactie is om de gids meteen bij het oud papier te leggen. Ach nee, toch wel zonde.. ook al kijk ik er nooit in. Mijn blik valt op de cover. “Laatste editie”, is er te lezen, “ Na 2018 100% online” en “Lees meer op pagina 1”. Ik word overvallen door een gevoel van melancholie.

De Kinderpostzegels van 2018 zijn binnen. Altijd leuk! Alleen ben ik een beetje verbaasd dat het de Fabeltjeskrant als onderwerp heeft. Die bestaat toch allang niet meer? Dus wel. Hoe dan?

Dan sta je daar voor het tijdschriftenvak in de super. Dezelfde bladen, dezelfde onderwerpen en dezelfde covers. Een stukje herkenbaarheid Hey! Er is weer een nieuw tijdschrift in Nederland, de Menta!

Voor mijn vader –  die dit gedicht altijd vol gevoel heeft voorgedragen.

Afgelopen week heb ik een ‘avondactiviteit’ verzorgd tijdens een vakantieweek van natuurliefhebbers. Ik ging ervanuit dat er zo’n man of 5 wel geïnteresseerd zou zijn in een avondje gezellig samen tekenen en schilderen. Het wat niet mijn bedoeling om echt ‘les’ geven. Maar uiteindelijk werd het toch een workshop. Mijn eerste, echt tekenles. Ik ben er nog steeds een beetje verbaasd over hoe leuk men het vond. En ik ook!

Week 30 – Ik ben nu ruim over de helft met het wekelijks schrijven van een blog. Nog tweeëntwintig weken te gaan. Ja – ik begin het inderdaad te voelen, de verplichting, de dreigende maandagochtend, het bedenken van onderwerpen… Hup mijn schouders er weer onder, hier gaan we.

Is het nu Texel of Tessel? Hoe dan ook ik was afgelopen weekend op dit mooie eiland. Ik ben door het reizen 1 dag te laat met deze post. Ai, wat erg! Of juist een goed moment om een gesprekje aan te gaan met Miss Perfect.