December 2019, de laatste maandelijkse blog van het jaar komt eraan. Een terugblik op het jaar, een verandering en een voornemen. Zoals het hoort.

Een theevrouwtje kun je mij zeker noemen. Als er iets is wat bij mij in de top-3 dranken op alle plaatsen staat – dan is dat thee. Earl Grey thee. Ik ben deze Graaf zeer dankbaar voor dit bakje troost, opkikker, verwarmer en dorstlesser. Daarnaast vind je in mijn theekist voor gasten en mijn katten heus nog wel andere smaakjes. 

De vakantieperiode is weer voorbij. De tijd om te reizen, te lummelen en te lezen. Tijdens deze zomermaanden heb ik een aantal boeken ingeslagen en (nog niet uit)gelezen. De eerste op mijn boekenlijst is meteen de reden van deze blog.

Vakantietijd, heerlijk! Ik ben al weggeweest en niet eens naar een ver warm land. Nee, naar Noorwegen. Redelijk in de buurt en (wonder boven wonder) met beter weer dan in Nederland. Ik ga jullie niet vervelen met allerlei verhalen en vakantiekiekjes.

Wel pak ik nu mijn kans om uit te leggen wat een infographic is. Voor sommigen toch nog een onbekend iets. 

Een universele regel is: wat erin komt, gaat er ook weer uit. Adem in, adem uit. Voedsel in, euh..voedsel er – in een andere vorm – weer uit. ’s Avonds mijn bed in, ‘s morgens weer verfrist eruit. Er zijn een paar uitzonderingen op die regel. Zoals die paar oude maar superfijne schoenen of die oude knuffelbeer op zolder, die mogen nooit weg! Dit stukje gaat over hoe ik opruim, zelfs weggooi en toch ook oude spullen blijf bewaren.

Ik drink geen koffie, ik drink thee, liters thee. Er zijn heel veel soorten en merken thee, van groene thee huismerk tot biologische Oolong van Simon Lévelt. Mij maak je het blij met Earl Grey en dan gewoon van het merk Pickwick. De lokale koffie en thee boer trekt er zijn neus voor op. Af en toe doe ik eens gek en drink ik een kopje thee van het merk Yogi of van Pukka: zulke mooie verpakkingen en niet te vergeten aparte smaakjes. Pickwick kan niet achter blijven.

Plof, iets zwaars valt door de bus op de mat. Oh het is de telefoongids. Ondanks de “plof” is de gids niet zo dik. Eigenlijk is de telefoongids nog dunner want de helft van het boekwerk bestaat uit de gouden gids. Mijn eerste reactie is om de gids meteen bij het oud papier te leggen. Ach nee, toch wel zonde.. ook al kijk ik er nooit in. Mijn blik valt op de cover. “Laatste editie”, is er te lezen, “ Na 2018 100% online” en “Lees meer op pagina 1”. Ik word overvallen door een gevoel van melancholie.

De Kinderpostzegels van 2018 zijn binnen. Altijd leuk! Alleen ben ik een beetje verbaasd dat het de Fabeltjeskrant als onderwerp heeft. Die bestaat toch allang niet meer? Dus wel. Hoe dan?

Dan sta je daar voor het tijdschriftenvak in de super. Dezelfde bladen, dezelfde onderwerpen en dezelfde covers. Een stukje herkenbaarheid Hey! Er is weer een nieuw tijdschrift in Nederland, de Menta!

Voor mijn vader –  die dit gedicht altijd vol gevoel heeft voorgedragen.