Boekwerk

Plof, iets zwaars valt door de bus op de mat. Oh het is de telefoongids. Ondanks de “plof” is de gids niet zo dik. Eigenlijk is de telefoongids nog dunner dan dat tie lijkt want de helft van het boekwerk bestaat uit de Gouden Gids. Mijn eerste reactie is om het gevaarte meteen bij het oud papier te leggen. Ach nee, toch wel zonde.. ook al kijk ik er nooit in. Mijn blik valt op de cover. “Laatste editie”, is er te lezen, “ Na 2018 100% online” en “Lees meer op pagina 1”. Ik word overvallen door een gevoel van melancholie.

Vroeger, toen nog niemand een mobieltje had, waren er overal telefooncellen te vinden. Voor veel mensen – waaronder mijn ouders – was het de enige mogelijkheid om te telefoneren. Er bestond nog geen behoefte om 24 uur/ 7 dagen in de week telefonisch bereikbaar te zijn. Een keer in de week op zondagmiddag belde mijn moeder vanuit zo’n cel naar familie met wel een thuistelefoon. Ik stond er dan bij gepropt in het koude hokje.

Vervelen

Na 5 minuten luisteren naar eenzijdige conversatie, hield ik mij bezig met wat er verder te doen was in de cel. Kijken naar andere wachtende en vaak kou kleumende niet-telefoonbezitters (mijn moeder belde minstens een half uur). Tegen de ruiten blazen en met mijn vinger figuurtjes tekenen. Op teken van mijn moeder muntgeld in het telefoonblok werpen. En tenslotte door de aanwezige telefoonboeken bladeren. Vijf dikke, beetje muf ruikende boeken hingen rug aan rug naast elkaar. Honderdtachtig graden draaien en het boekwerk viel open over de ruggen van de andere naslagwerken, ingenieus! Op zoek naar gekke namen en bekenden, de wereld in een boek.

Een paar jaar later gingen mijn ouders toch overstag, we hadden een eigen telefoon! Even tussendoor >> nee, ik ben niet van voor de oorlog (welke bedoel je eigenlijk?). Mijn ouders waren gewoon niet zo snel hip. Terwijl de rest van Nederland naar een chemisch groen-kleurig scherm voetbal zat te kijken op tv, keek ik tevreden naar ons zwart-wit beeld <<. Ondanks eigen telefoon was het bellen nog steeds vaak een koude bezigheid – de hal waar het ding stond was onverwarmd (ja.. ook geen cv!). Een goede reden dus om kort en bondig te bellen. Naast onze telefoon lag het persoonlijke telefoonboekje en onze eigen dikke gids. Na een jaar werd deze weer ingeruild voor een nieuwe. Mijn basisschool verzamelde via leerlingen alle afgedankte telefoonboeken uit de buurt weer in. Concurrentiestrijd in de klas wie de meeste telefoongidsen op slee naar school had kunnen slepen! OK dat van de slee is ietwat overdreven.

Online

Terug naar het hier en nu. Ik lees op pagina 1 van het laatste telefoonboek dat de gids al sinds 1881 verspreid wordt. En omdat heel Nederland vooral online is, De Telefoongids dit nu ook gaat doen. Met andere woorden papier is duur en telefooncellen zijn er niet meer. Er is – voor een kleine vergoeding -, en in samenwerking met SeniorWeb, de mogelijkheid om de cursus ‘online zoeken’ te volgen. Dat zal eens tijd worden! Een mooi aanbod, maar ik denk niet dat er veel mensen zijn die er gebruik van zullen maken. Zoals gezegd, heel Nederland is online. En wie dat niet is, wil of kan dat niet en zal het moeten doen met de laatste telefoonlijst van Nederland.

Lisbeth van Lintel gids

Bellen? Nummer vinden, dat kan bij;

De telefoongids

Maar ook bij telefoonboek

En ook via Nummer zoeken.

Of zoals ik het meestal doe: gewoon in het zoekvenster van Google de naam van een bedrijf typen en meestal krijg ik zo de contactinformatie plus telefoonnummer in beeld..Sorry telefoonboek.

Lisbeth van Lintel telefooncel